مادلن جلو من نشسته با حالت اندیشناک و پکر سر را به دست تکیه داده بود و گوش می­کرد.من دزدکی به موهای تابدار خرمایی ، بازوهای لخت ، گردن و نیم رخ بچگانه و سر زنده­ی او نگاه می­کردم.  این حالتی که او به خودش گرفته بود بنظرم ساختگی می­آمد، فکر می­کردم که او همیشه باید بدود، بازی و شوخی بکند. نمی­توانستم تصور بکنم که در مغز او هم فکر می­آید. نمی­توانستم باور بکنم که ممکن است او هم غمناک بشود.من از هم از حالت بچگانه و لاابالی او خوشم می­آمد.

                                                                                     صادق هدایت

                                                                                                         زنده بگور(مادلن)