حالا دیگر نه زندگانی می­کنم و نه خواب هستم، نه از چیزی خوشم می­آید و نه بدم می­آید ، من با مرگ آشنا و مانوس شده­ام . یگانه دوست من است، تنها چیزی است که از من دلجویی می­کند. قبرستان منپارناس به یادم می­آید. دیگر به مرده­ها حسادت نمی­ورزم ، من هم از دنیای آن­ها به شمار می­آیم . من هم از آن­ها هستم، یک زنده بگور هستم...

خسته شدم چه مزخرفاتی نوشتم ؟ با خودم می­گویم : برو دیوانه . کاغذ و مداد را دور بینداز، بینداز دور، پرت گویی بس است . خفه شو ،پاره بکن ، مبادا این مزخرفات به دست کسی بیفتد، چگونه مرا قضاوت خواهند کرد؟ اما من از کسی رو در بایستی ندارم ، به چیزی اهمیت نمی­گذارم، به دنیا و مافیهایش می­خندم . هر چه قضاوت آن­ها درباره­ی من سخت بوده­باشد ، نمی­دانند که من بیشتر خودم را سخت­تر قضاوت کرده­ام . آن­ها به من می­خندند ، نمی­دانند که من بیشتر به آنها می­خندم . من از خودم و از همه خواننده این مزخرف­ها بیزارم ....

                                                                                         صادق هدایت

                                                                                                                     زنده بگور