امروز واقعاً احساس خستگی می­کنم...

و آنقدر ضعیف شده­ام که دستانم می­لرزند هنگام نوشتن...

و چشمانم خطهای کاغذ را  منحنی­هایی می­بینند که به هم می­پیچند و  باز می­شوند و گره می­خورند

و سرگردانی که روی کدامین خط بنویسی...

امروز چشمانم را می­بندم نه به خاطر انگشتانی که به سمتم نشانه رفته­اند و یا نگاه­هایی که مرا طرد شده می­بینند و یا دیوار­هایی که هر روز تنگ­تر می­شوند و صداهایی که هر روز مبهم­تر می­شوند.

و نه به خاطر قطره­های اشک که در چشمانم غوطه می­خورند...و نه به خاطر درخت پیر خسته­ای که به خاطر عریض کردن خیابان از ریشه کندند. و نه به خاطر کلاغی که بر روی آن لانه داشت و گربه­ای که در طمع گرفتن کلاغ به زیر درخت می­نشست و ...

به خاطر اینکه خسته شده­ام و چشمانم توان دیدن ندارند و یا مغزم که می­خواهد برای همیشه بخوابد...

و دیوارهایی که هر روز تنگ­تر می­شوند... دیگر مهم نیست ... چشمانم را خواهم بست...

دیگر مهم نیست که خیابان را عریض نکرده ؛رها کردند...

و دیگر مهم نیست این چاقویی که در دست دارم از کجا آمده­ست  و قطرات قرمز رنگی که لبه­ی آن را سریعا می­پیمایند چیستند و این موجودی که روی زمین غلت می­خورد کیست و اینکه با چاقو چه باید کرد...

چون چشمانم را برای همیشه خواهم بست و مغزم  برای همیشه خواهد خوابید... .

و ساعتم را خواهم شکست تا زمان برای همیشه با من بخوابد...     

من دوستت دارم

اما به کسی نخواهم گفت

حتی خودت...

یک روز شاید برای همیشه بروم

یک روز شاید برای همیشه در خاطرم باشی

و من هرگز کلمه­ای را بر زبان نخواهم آورد

هیچ یک از آن کلمات عاشقانه را که مردمان روزانه بارها بر زبان می­آورند؛ نخواهم گفت

شاید هیچ وقت نفهمی وقتی که مست بودی بوسیدمت

شاید هیچ وقت نفهمی آن شاخه­ی گل رز وحشی از کجا آمدست

و نگاه­های پر از اضطرابم را که با گریز به چشمانت می­دوزم

و هرگز آن شب را به یاد نخواهی آورد

هرگز...

و من...

و من دیگر شاخه­ی گل رز وحشی دیگری را نخواهم چید

و بوسه­ای بر پیشانی هیچ صورتی....

هنوز هم جوشش خون را درون رگ­هایم حس می­کنم

و هر روز تار و پود قلبم تنگ­تر می­شود

و بغض گلویم را می­فشارد بی­آنکه جرات کنم بگریم

کاش یک بار به تو می­گفتم که چقدر دوستت دارم

فقط یک بار....

باد شن­ها را جابجا می­کرد. باد کویری توان این را داشت که موجودی را در حال حرکت منجمد کند.سرما پوست را پاره می­کرد. حس می­کردی که کسی دیوانه­وار با خنجری بر پوست و استخوان­هایت می­زند و می­دانی تنها اندک زمان دیگری طاقت خواهی آورد و اندکی بعد سرما تو را فرا­خواهد گرفت و مانند حیوان درنده­ای ذراتت را از هم خواهد درید...

صدایی را نمی­شنیدی جز زوزه­ی باد که گرفتار آمدست و دیوانه­وار خود را به اطراف می­کوبد شاید راه خروج را بیابد و رها شود و سرانجام در تلاش بی­رمقی در گوشه­ای آرام خواهد گرفت و از خاطرات تهی... در انتظار هم سلولی تازه­ای تا به تنهایی­اش خاتمه دهد. و شاید صدای شن­ها که از درد به خود می­پیچند و با ضجه­های باد هم­آواز می­شوند.و صدای چق چق پنجره­ای که دیگر یارای مقاومت ندارد و هر لحظه بیم گسیختنش می­رود؛با این حال سرسختانه ایستاده­است و می­ایستد...

باید صبح زود از خانه خارج شود. زمانی که هنوز در تصرف شب است. و هنوز خورشید ترک­های زمین تشنه را بر ملا نکرده­است. وقتی هنوز دختر کوچکش در خواب است با لبهایی که  لبخند رویشان آرام و ساکت پناه گرفته­است. و صدای ضجه­های زن همسایه که از شدت درد به خود می­پیچد... هنوز آفتاب نزده است... برای اینکه هر چه زود­تر به آب برسند چاره­ی دیگری نیست. تاریکی هوا آزارش نمی­داد. مدت­ها بود در دنیای تاریکی می­زیست.مدت­ها بود که پرتو­های خورشید را ندیده­بود و قنات را... و صورت دختر کوچکش را...دنیایش تاریک­تر و تنگ­تر از آن بود که به پرتو­های خورشید که بی­مهابا به همه سوراخی سرک می­کشیدند اجازه­ی ورود دهد.همه جا همیشه تاریک بود بدون هیچ نور و یا رنگی... سرشار از صدا...همه یک دست سیاه.

راه را می­شناخت. همه را از سایش شن­هایش و یا خرد شدن خاک تشنه­ی زیر گام­هایش می­توانست بشناسد.

باید از کوچه­های پر پیچ و خم زیادی می­گذشت شاید گریه­ی کودکی را می­شنید که در خواب باران را دیده­بود...

به قنات که می­رسید آسمان قرمز شده­بود و کویر تشنه در انتظار گرمایی سوزان بود که سرمستانه می­سوزاند...کت کهنه و چسبناکش را در می­آورد برای اینکه راحت­تر در گودال فرو رود...تنگ بود و تاریک مثل دنیای او...آن قدر تنگ که انسانی تکیده و لاغر به زحمت واردش می­شد آن هم با پیکری خمیده. اغلب چشمانی داشتند بی­فروغ . انگار مدت­هاست  امید از آن­ها رخت بر بسته ست و شاید هم از ابتدا با چنین مفهومی آشنایشان نکرده­اند و در انتظار شاید قطره­ای آب.پلک­هایی که از ترس ریزش سنگ­ریزه­ها به قدر کودکی که از تاریکی می­ترسد ترسو شده­بودند. با صورت­هایی ترکیده و آفتاب سوخته که تشنه­ی کمی آب بودند تا شیارهای خود را بپوشانند مانند دختر کوچک روسپی­ که صورتش - که شرمسارانه سرخ شده­است- را­ پنهان می­کند. دست­هایی زمخت و خشن که گاه گاه تاول­ها را می­شد به سختی تشخیص داد.

تنگی نفس در سوراخ امری عادی به حساب می­آمد مخصوصا اگر مجبور بودی چراغ نفتی قدیمی­ای هم به همراه داشته­باشی. خیلی آرام وارد سوراخ شد، انگار از فروریختن شن و سنگ­ریزه­ها ترسی نداشت.قنات نمور نبود برعکس آن­قدر خشک بود که احساس می­کردی زمین قصد مکیدن خونت را دارد تا کمی از عطشش کاسته شود... برای زنده ماندن آن پایین باید می­جنگیدی... اینجا کویر است...

اولین کلنگ... باید آرام بر قلب زمین ضربه زد... نباید گرد و خاک زیادی برخاسته­شود وگرنه گردابی از غبار تو را فراخواهد گرفت و تو را خواهد بلعید مانند جهنمی سخت­تر و سوزان­تر از زمین..

همیشه وقتی به خانه می­رسید صدای سایش دمپایی کهنه­ای را می­شنید. باید دختر کوچکش باشد.

چندی بعد دستان کوچکی دست بزرگ و زمختش را در آغوش می­کشند و صدای کودکانه­ای با مهربانی و لطافت کلماتی را در فضای ساکت و خسته­ی ذهن مرد به حرکت در می­آورد.

لحظه­ای بعد در حالی­که کاغذی در دست دارد صدای دخترش را می­شنود که از نقاشی می­گوید و اینکه پدر کنار قنات ایستاده و قنات به آب رسیده... آب که دارد می­جوشد... و همیشه کنجکاوانه می­پرسد که می­شنود صدای جوشش آب را؟ و بعد در حالی­که چشمان بی­رمقش غرق در خواب بود می­گفت که وقتی بزرگ شود برای پدر یک عینک خواهد خرید تا پدر نیز همه چیز را ببیند...

کلنگ دوم....شن­ها می­ریزند...

حالا دیگر خوابیده این را می­شود از ساکت شدن خانه تشخیص داد...نقاشی هنوزهم در دستانش است. این دستان زمخت هنوز هم می­توانند لطافت را درک کنند مانند درد که هنوز هم حس می­شود شاید عمیق­تر از دیروز.دستش را روی نقاشی می­کشد می­تواند قطرات اشک را در حال فروریختن بفهمد و هنوز هم آوای جوشش آب را می­شنود.

کلنگ سوم... سنگ­ریزه­ها را درون کیسه می­ریزد. از صدای ریزششان می­داند کجا هستند.این صدا را در نقاشی شنیده­بود. دنیای او همه صداست...

اگر به آب برسند برای دختر کوچکش یک بسته مدادرنگی می­خرد با جعبه­ای چوبی...شاید پیراهن گل­دار صورتی با لبه­های تور دوزی شده که به گونه­های احتمالا سرخش بیاید...

کلنگ چهارم... سرفه­های ممتد ...

شاید برای پدر صفحه­ای را سبز کند تا برای همیشه سبزی را در خاطر بسپارد.

کلنگ پنجم...

مداد قهوه­ای کوچکش شکست. اشک از گونه­هایش سرازیر شد و صورتش را در میان دستان کوچکش پنهان کرد.

تونل فروریخت. او با تمام خاطراتش برای همیشه دفن شد و دختر کوچکش برای همیشه تنها....

قنات هیچ­وقت به آب نرسید و دیگر به آب نخواهد رسید و پدر هیچ­گاه باز نخواهد گشت.

و او برای همیشه از مداد قهوه­ای­اش متنفر بود همان­گونه که از خاک متنفر بود. و فکر می­کرد امشب پدر می­آید و در آغوشش گرم می­شود و با دستان کوچک و ظریفش او را نوازش می­کند...

سال­هاست می­گذرد و پدر هیچ شبی بر­نگشته­است.